6 yaşındaki otizm vakasında elde ettiğimiz ilerlemeleri paylaşıyorum.
Aşırı öfkeli ve inatçıydı: ÖFKE AZALDI, DAHA KOLAY İKNA OLUYOR
Market ve AVM’de kendini yere atar ve illa birşeyler aldırırdı: YERE ATMALAR BİTTİ, KOLAY İKNA EDİLEBİLİYOR.
Takıntılar vardı, sadece belirli kıyafetleri ve kışın dahi terlik giyerdi: TAKINTILAR BİTTİ. FARKLI KIYAFETLERİ, AYAKKABI VE BOT GİYMEYE BAŞLADI
İsteklerini krizle anlatırdı: KONUŞARAK İSTEMEYE BAŞLADI
Göz teması kurmuyordu: GÖZ TEMASI KURMAYA BAŞLADI
Dikkat ve odak sorunu vardı: DİKKAT BELİRGİN ŞEKİLDE ARTTI
Yatak başlığına vurma ve kendine zarar davranışı vardı :VURMALAR BİTTİ / AZALDI
Yolda kusma ve ağlama krizleri oluyordu: BİTTİ
Evden çıkmak istemiyordu: DIŞARI ÇIKMAYA BAŞLADI
Yaşıtlarıyla oynamıyordu: OKULDA ARKADAŞ EDİNDİ
Anne aşırı öfkeliydi: ANNEDEKİ ÖFKE BELİRGİN ŞEKİLDE AZALDI
Aile içi tartışmalar günlerce sürerdi: TARTIŞMALAR DAKİKALARA DÜŞTÜ
Para yönünden darlık yaşanıyordu. EKONOMİK OLARAK BEREKET GELDİ
Yukarıdaki sıralı postlarda, 6 yaşındaki bir otizm vakasında elde ettiğimiz ilerlemeleri paylaştım. Bu vakayla yaklaşık 3 aydır çalışıyoruz ve takibimiz hâlâ devam ediyor.
Değişim yalnızca çocukla ilgili değildi. Asıl dönüşüm aile atmosferinde başladı. Anne daha sakin bir hâle geldi; babanın ifadesiyle evde daha bereketli bir dönem başladı.
Çocuk ve ergenlerle ilgili sorunlarda biz, problemin kaynağını öncelikle anne ve babada ararız. Çünkü çocuk, çoğu zaman anne ve babanın gölgesidir.
Aslında günah ve hatalarımızın bazı sonuçlarını daha dünyadayken yaşamaya başlarız. Bazen bu sonuçlar çocuklarımız üzerinden bize yansır.
Hayatın tadını kaçıran, konforumuzu bozan ve bizi bedenen, ruhen, ekonomik ve aile huzuru açısından zorlayan her olay bir musibet veya imtihan olma potansiyeli taşır.
Kur’an bu hakikati şu ilkeye bağlar:
“Başınıza gelen herhangi bir musibet, kendi ellerinizle yaptıklarınız yüzündendir; Allah çoğunu da affeder.” (Şûrâ 42/30)
Bu ayet, her problemi tek bir sebebe indirgemez; ancak yaptığımız tercihlerle yaşadığımız sonuçlar arasında bir bağ olduğunu bildirir. Günah yalnızca uhrevî bir mesele değildir; hayatın her alanında olumsuz sonuçlar doğurabilir.
Burada çözüm, tevbe ve istiğfar yolundan geçer. Peygamber Efendimiz (sav) şöyle buyurur:
“Bir kimse istiğfârı dilinden düşürmezse, Allah Teâlâ ona her darlıktan bir çıkış, her üzüntüden bir kurtuluş yolu gösterir ve ona beklemediği yerden rızık verir.” (Ebû Dâvûd, Vitir 26)
Anne ve baba, kendileriyle ve soydan gelen hatalarla yüzleşip telafi yoluna girdiklerinde, çocuklarda da olumlu gelişmeler gözlemliyoruz. Değişim yalnızca davranışlarda değil; karakterde, psikolojide, ekonomide ve aile içi ilişkilerde de görülüyor.
Şifa veren Allah’tır.
“Hastalandığım zaman bana şifa veren O’dur.” (Şuarâ 26/80)
Biz sebeplere sarılırız; neticeyi veren O’dur.
Not: Bu çalışma tıbbi bir tedavi değildir. Çocuğun pedagojik takibi devam etmektedir. Paylaşılan değişimler aile gözlemlerine dayanmaktadır ve her vakada aynı sonuçların oluşacağı anlamına gelmez.