Ailede Neler Değişti?

Yaklaşık üç aydır 6 yaşındaki bir çocuğun ailesiyle manevi destek kapsamında görüşmeler gerçekleştiriyoruz. Çocuğun pedagojik ve uzman takibi de devam ediyor.

Ailenin ilk görüşmelerimizde anlattığına göre çocuk; günlük hayatında yoğun öfke ve inatlaşma yaşıyor, sosyal ortamlara ve rutin değişikliklerine uyum sağlamakta zorlanıyor, isteklerini çoğu zaman yoğun tepkilerle ifade ediyordu. Evden çıkmak istemediği, belirli alışkanlıklarında oldukça ısrarcı olduğu ve yaşıtlarıyla iletişim kurmakta zorlandığı da aile tarafından anlatılmıştı.

Aile içerisinde de bazı sıkıntılar vardı. Anne kendisinin de yoğun öfke yaşadığını, aile içindeki tartışmaların bazen günlerce sürdüğünü ve ekonomik açıdan zorlandıklarını ifade etmişti.

Sonraki görüşmelerimizde anne ve baba, aile içerisinde ve çocuğun günlük yaşamında bazı olumlu değişiklikler gözlemlediklerini anlattılar. Çocuğun öfke ve inatlaşmasının azaldığını, daha kolay iletişim kurulabildiğini, isteklerini konuşarak daha fazla ifade etmeye başladığını, dışarı çıkabildiğini ve okulda arkadaşlıklar kurmaya başladığını belirttiler.

Anne kendi öfkesinin azaldığını ve aile içindeki uzun tartışmaların oldukça kısaldığını anlattı. Baba ise ailede daha huzurlu ve ekonomik açıdan daha bereketli hissettikleri bir döneme girdiklerini ifade etti.

Çocuk ve gençlerle ilgili manevi destek çalışmalarında aile ortamının da gözden geçirilmesini önemli buluyorum. Bu, çocuğun yaşadığı durumun anne veya babadan kaynaklandığı anlamına gelmez. Ancak ebeveynlerin kendi davranışlarını, aile ilişkilerini ve manevi sorumluluklarını gözden geçirmeleri aile ortamına olumlu katkı sağlayabilir.

İslamî açıdan insanın kendi hata ve eksiklikleriyle yüzleşmesi, tevbe ve istiğfar etmesi önemlidir. Ancak bir çocuğun yaşadığı gelişimsel veya ruhsal durumun sebebini günahlara bağlayamayız; gaybı ve hastalıkların sebeplerini bu şekilde bilemeyiz.

Şifa veren Allah’tır. Biz manevi anlamda üzerimize düşeni yapmaya çalışır, neticeyi Allah’a bırakırız.